Dificultades para adoptar

Empezan a chegar a España os primeiros nenos de Haití adoptados por familias españolas. Levaban anos de trámites e a catástrofe fixo que estes se acelerasen e puidesen chegar por fin aos seus pais adoptivos.

Son moitas as persoas que nestes momentos estarían dispostas a adoptar nenos daquel país, pero en contra do que parece lóxico, o desastre sufrido non vai facilitar as adopcións, senón máis ben dificultalas.

Segundo me explican, trátase de protexer aos nenos e de evitar tres posibles males: primeiro, que se consideren abandonados algúns que en realidade teñen parentes hoxe en paradoiro descoñecido que quizais máis tarde poderán facerse cargo deles. Segundo, que se fagan adopcións precipitadas das que despois adoptantes e adoptados se arrepintan. Terceiro: que os nenos sexan obxecto de mercado e vendidos ao mellor postor, ou que acaban en redes encubertas de prostitución.

Todo iso compréndese e parece razoable en situacións de normalidade, pero dadas as circunstancias de extrema necesidade en que se atopa o país caribeño, case sen alimentos, sen servizos sanitarios, sen escolas e con grave risco de epidemias, tamén parece lóxico que non se poñan trabas ás adopcións que se soliciten a través de institucións como a Cruz Vermella ou organizacións non gobernamentais serias e acreditadas dende hai anos. Mesmo se podería recorrer a solucións intermedias, como poden ser as dun acollemento temporal.

Pode ser que eu erre porque non son experta neste tema, pero o razoable parece artellar medios para que os nenos de Haití poidan recibir canto antes o agarimo e os coidados que moitas familias españolas están dispostas a darlles.

Mociñas embarazadas

A serie televisiva El pacto , dirixida por Fernando Colomo, contou a historia de sete adolescentes que deciden quedar embarazadas para solidarizarse cunha compañeira que vai ser expulsada do centro onde estudan. Está baseada nun feito real ocorrido en Estados Unidos.

A Confederación de Pais e Nais de Alumnos (Cofapa) pediu a interrupción da serie por considerar que non respondía á realidade e que era unha caricatura dos pais e dos centros escolares. A triste realidade é que en España prodúcense 29.096 embarazos anuais de adolescentes; ou sexa, un cada 18 minutos. Estamos neste tema á cabeza de Europa.

Na película é certo que as adolescentes semellan irresponsables, os pais incapaces de resolver os problemas familiares, o director do colexio é un hipócrita e o profesor guapo, un Águila Roja moderno. A aparición final dun asesor sexual nas aulas parece querer dicir que a información será o camiño para resolver o problema dos embarazos adolescentes.

Coido que a información sexual é imprescindible, pero inútil se non se resolve outro problema previo. Os rapaces están afeitos a que todos os seus desexos se convertan en dereitos e que se realicen inmediatamente, xa se trate de elixir roupa, horarios de saídas, vacacións, amigos ou mozos. Ou senón rebótanse de forma irracional. É necesario cambiar todo o sistema de relacións entre educadores (pais e mestres) e educandos (fillos e alumnos). Só unha xusta proporción de deberes e dereitos pode converter aos adolescentes en persoas responsables. O demais son parches.

Seguridade e dignidade

Os fallos de seguridade no atentado falido contra un avión americano van ser a causa de que se intensifiquen as medidas de control no transporte aéreo ata extremos que poden ser atentatorios contra dereitos democráticos.

Por se non abondasen os cacheos, hai os escáneres, ata agora voluntarios, pero xa obrigatorios nos voos a Estados Unidos, que permiten ver o corpo espido do pasaxeiro. Os fanáticos da seguridade xa preparan aparatos de raios X que permitan controlar tamén o interior dos corpos. Por ese camiño logo chegaremos ás inspeccións rectais e vaxinais porque, se nesas partes da anatomía xa se sabe que se transporta droga, de igual maneira podería ocultarse un explosivo.

¿Onde vai a estar o límite? Non o sabemos nin poderemos sabelo, porque unha das decisións adoptadas é a de non dar a coñecer os novos métodos de control para que os terroristas non poidan evitalos.

¿E quen vai controlar aos controladores? Nunha viaxe a EE.?UU., dous anos despois do atentado ás Torres Xemelgas, unha policía histérica deixoume en roupa interior nun control, á vista de todo o mundo e ante a mirada atónita doutro policía varón que non foi quen de contradicila, obrigándome a pasar polo escáner unha camiseta de cremalleira, moi cinguida, que era evidente que non podía ocultar nada, nin sequera a miña fraca anatomía.

O ocorrido no avión de Detroit foi un erro flagrante dos servizos de seguridade. ¿Por que, pois, non se aplican a melloralos en vez de dedicarse a atentar contra a intimidade e a dignidade dos pasaxeiros?

Urxencias

Ata que non se sofre non se decata un do mal que funcionan algúns servizos. Nun accidente fóra da casa rompín un dedo da man dereita. Leváronme ás urxencias dun gran hospital público de Madrid. Entrei ás 18.40 horas e saín á 1.30 da madrugada. A miña impresión é que se estivesen mellor organizados ese tempo abreviaríase moito. Eu e oito accidentados máis agardamos dúas horas a ser recibidos por un médico, que no meu caso e á vista do aspecto da man, sorprendeuse de que non tivese unha radiografía. Houbo un intercambio de queixas e desculpas entre médico e axudantes e mandáronme de novo á sala de espera. Hora e media máis tarde e coa man como un globo denegrido comezo a preguntar que pasa coa miña radiografía, e o que pasa é que se perdeu a petición. Unha hora despois, por fin, consigo que me vexa de novo o médico, redúcenme a fractura e póñenme unha escaiola. Aínda falta comprobar cunha nova radiografía que o óso está ben fixado. Fanma e agardo a que apareza o médico, que está desaparecido, ninguén sabe por onde anda. Chega á unha e vinte, di que o óso está «bastante ben» e dime que volva cinco días despois para ver a evolución. Unha amiga está dende outubro sen poder moverse da casa, agardando una operación «urxente» de cadeira. Sete horas para unha escaiola dun dedo, sete meses para unha operación urxente. Así funciona a sanidade pública nos grandes centros. Mágoa que unha mala organización bote por terra o rendemento dun servizo e o traballo duns bos profesionais. ¡Deséxolles que teñan un feliz 2010, con saúde e sen urxencias!

Mándanos as túas fotos

Intento acabar un traballo e a música discotequeira que chega a través dos tabiques incórdiame dabondo, e máis que a música moléstame un anuncio repetido unha e outra vez. Intento non prestarlle atención, pero de súpeto unhas frases póñenme en alerta: «¿Queres saír nun reality show cos teus artistas preferidos?…». Despois veñen unha serie de nomes que eu descoñezo na súa maioría a quén pertencen. E para acabar: «Mándanos os teus datos e as túas mellores fotos». E dan unha dirección de correo de Hotmail non identificable, que non se corresponde con ningunha empresa coñecida. Vou ao meu aparato de radio e localizo a emisora, que segundo me informan é moi popular entre a xente nova.

O anuncio non di qué clase de traballo ofrecen, nin qué clase de fotos son as que solicitan, nin qué uso van facer de fotos e datos, nin tampouco quén son os solicitantes… ¿Quen é esa produtora de televisión que utiliza un correo de Hotmail? Calquera lector de novela policíaca sabe que se queres manter o anonimato por Internet o mellor é abrir unha conta en Hotmail, para que non podan identificarte.

Probablemente neste caso se trate dunha produtora real, non dunha panda de dexenerados que intentan conseguir fotos de adolescentes. O prezo dun anuncio radiofónico tan reiterado debe de resultar disuasorio para moita xente.

O preocupante é que, sendo unha empresa seria, que realmente busque xente nova para traballos honestos, utilicen un anuncio que os fai altamente sospeitosos, o mesmo que poderían usar uns delincuentes. Coidado con estas ofertas de orixe descoñecida.