Urxencias

Ata que non se sofre non se decata un do mal que funcionan algúns servizos. Nun accidente fóra da casa rompín un dedo da man dereita. Leváronme ás urxencias dun gran hospital público de Madrid. Entrei ás 18.40 horas e saín á 1.30 da madrugada. A miña impresión é que se estivesen mellor organizados ese tempo abreviaríase moito. Eu e oito accidentados máis agardamos dúas horas a ser recibidos por un médico, que no meu caso e á vista do aspecto da man, sorprendeuse de que non tivese unha radiografía. Houbo un intercambio de queixas e desculpas entre médico e axudantes e mandáronme de novo á sala de espera. Hora e media máis tarde e coa man como un globo denegrido comezo a preguntar que pasa coa miña radiografía, e o que pasa é que se perdeu a petición. Unha hora despois, por fin, consigo que me vexa de novo o médico, redúcenme a fractura e póñenme unha escaiola. Aínda falta comprobar cunha nova radiografía que o óso está ben fixado. Fanma e agardo a que apareza o médico, que está desaparecido, ninguén sabe por onde anda. Chega á unha e vinte, di que o óso está «bastante ben» e dime que volva cinco días despois para ver a evolución. Unha amiga está dende outubro sen poder moverse da casa, agardando una operación «urxente» de cadeira. Sete horas para unha escaiola dun dedo, sete meses para unha operación urxente. Así funciona a sanidade pública nos grandes centros. Mágoa que unha mala organización bote por terra o rendemento dun servizo e o traballo duns bos profesionais. ¡Deséxolles que teñan un feliz 2010, con saúde e sen urxencias!

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s