O amor da súa vida

Ocorreu en Pontevedra , pero feitos similares ocorren por onde queira: cinco días antes de morrer asasinada pola súa parella, a vítima suplicoulle ao director do cárcere onde o tipo cumpría condena por maltrato continuado á súa muller e aos fillos, que lle concedese o terceiro grado. Unha xuíza coméntame que á gran maioría de mulleres que por diversos motivos -medo, vergonza…- non denuncian, hai que sumar as que desculpan ao maltratador e, cando a xustiza actúa, néganse a declarar contra el, e, se é condenado, solicitan visitas vis a vis. Dan sempre a mesma explicación: «É o amor da miña vida».

Trátase de situacións irracionais nas que se xuntan elementos diversos. Hai un compoñente sadomasoquista, porque malos tratos e etapas de lúa de mel sucédense uns a outros, en secuencias, iso si, cada vez máis breves. Outro elemento, frecuente na psicoloxía feminina, é o afán de redimir ao delincuente, sexa cal sexa o seu delito. No fondo está a idea de que elas poderán cambiar o que outras non puideron, porque elas quéreno máis. E tamén hai unha concepción do amor como destino fatal -frecuente na literatura do Romanticismo- que leva á muller a aceptar pasivamente o mal que dese amor se deriva.

Para estes casos hai poucas solucións. Necesítase un tratamento psicolóxico que desfaga as complexas ataduras que atenazan á vítima, pero previamente ela ten que desexar liberarse, igual que un drogadicto ten que querer deixar a droga. Mentres a muller non dea ese paso cara á súa liberación seguiremos a ver vítimas asasinadas polo amor da súa vida.

Anuncios

Una respuesta a “O amor da súa vida

  1. Es un tema delicado. Como dice usted, el afán redentor de muchas mujeres (por su vocación maternal, tal vez) acaba en ocasiones sellando su destin0. Pero (y me da igual ser drástico) el problema de base es el prototipo del español, así de claro. Este es un país cocotero donde la mujer es una posesión, insisto, y no tu igual. Y de ahí se deriva todo. Cien mujeres asesinadas al año es una vergüenza nacional. Y basta observar cómo tratan la mayoría de los españoles a sus novias, mujeres, amantes… (incluidos los chavales de mi generación, no quito palabra) para darse cuenta de cuál es la raíz del problema: una enfermedad social y moral. En España hacen falta HOMBRES y sobran MACHOS. Buenas noches, pícaros sanchopancescos.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s