¿Que dixo realmente Rajoy?

Nunha entrevista que recentemente lle facían a Mariano Rajoy, na que por certo se notaba en exceso a animadversión cara ao entrevistado, preguntáronlle pola lei que permite o matrimonio homosexual. A resposta foi: «Mi discrepancia está en el asunto del nombre de matrimonio», e un pouco despois insiste: «Escucharé al Constitucional y a la gente, pero no me gusta lo del matrimonio, y creo que no es constitucional». Finalmente asegura que non se compromete a manter a lei tal como está.

Eu interpreto que, como moitos católicos, non acepta nin se compromete a manter que se chame matrimonio a unión homosexual. O cal supón, sen dúbida, que é partidario da discriminación nominal entre unións homo e heterosexuais. Pero, ao meu modesto entender, non significa que estea en contra de tales unións nin considere a posibilidade de prohibilas, ou, aínda peor, como algúns temen e poñen por escrito, de declarar ilegais as xa existentes, caso que nos remitiría ao final de Guerra Civil e á anulación dos matrimonios civís republicanos.

Dadas as posibilidades de que Rajoy sexa o próximo presidente da nación, sería moi conveniente que aclarara o que quixo dicir exactamente: se se trata só dun asunto de nome, ou se, malia o que diga o Constitucional, non se compromete a defender a unión entre homosexuais, cos mesmos deberes e dereitos legais do matrimonio heterosexual; opción esta última que me parece moi grave, pero que, con franqueza opino que non foi o que dixo.

Coido que os votantes merecen unha aclaración.

Seis mil euros

Para min seis mil euros son moitos cartos, independentemente do que se consiga con eles. Eu teño un bo salario como funcionaria con catorce trienios e aínda sumo algo máis co que gaño escribindo. Considérome, nestes tempos de penuria, unha afortunada, non se me ocorre dicir como Esperanza Aguirre que son pobre ou que chego con dificultades a fin de mes. Vivo ben e mesmo vou xuntando uns aforros para cando chegue o momento de ir a unha residencia, e non ser unha carga para os fillos nin depender da axuda de Gobernos que prometen e non dan. Pero seis mil euros parécenme demasiados cartos para que o señor Montilla se dea o gusto de non falar unha lingua que entendemos todos os españois. Síntome estafada e enganada, e pregúntome como se sentirán os catro millóns longos de parados e todos os que cun salario recortado loitan para chegar ao fin de mes. Seis mil euros son moitos cartos para a maioría dos españois, para os que aínda contamos en pesetas, e para a xente nova que ou non ten traballo ou acepta salarios miserables e efémeros. Coido que mesmo serían moitos cartos para o señor Montilla se os tivese que pagar do seu diñeiro. Seis mil euros só lle parecen unha pequenez a quen , despois de rebaixar da noite á mañá salarios e pensións, vai pensar durante varias semanas a contribución que lles corresponde ás grandes fortunas. Seis mil euros, que só serviron para subliñar o que separa e non o que une a todos os españois, son unha boa inversión soamente para quen , igual que fixo co cheque bebé, repartido indiscriminadamente, compra votos para manterse no poder.

Reacción incomprensible

Na política pasan cousas incomprensibles, ou que así nos parecen aos que non estamos no allo. A reacción do pobo polaco á morte accidental do seu presidente é en verdade sorprendente. Segundo as investigacións, a causa do accidente hai que atribuíla a un fallo humano, que recae sobre o piloto, quen, en contra das instrucións dos controladores do aeroporto, decide aterrar sen visibilidade. ¿Quen pode crer que un profesional decida desoír as instrucións de terra, levando a bordo ao presidente da nación e a noventa altos cargos? A hipótese que se silencia é que obedeceu ordes directas de Kaczynski, que, segundo din, xa actuou deste modo noutras ocasións. A imaxe dun dirixente autoritario e irresponsable que, para chegar a tempo a un acto político, arrisca a súa vida e a dun cento de persoas non parece influír nembargante nas simpatías que esperta unha vez morto. O mesmo se pode dicir da decisión de enterralo na catedral de Cracovia, lugar reservado aos reis e aos heroes de Polonia, que a todas luces parece unha manobra da dereita ultraconservadora. O accidente que debería supoñer unha desfeita para o partido de Kaczinsky provocou polo contrario unha perda de votos para a dereita liberal, que pasa do 46% ao 35%, e un aumento notable dos indecisos, mentres que o partido ultraconservador Xustiza e Lei mantén a mesma proporción de votos (25%) e aumenta as súas expectativas de cara ás eleccións. E a isto hai que engadir a explosión de patriotismo e as chamadas á unidade nacional que se producen. ¿É irracionalismo da masa ou hábil manobra política?