O móbil de Colón

Leo en weblogs.madridmasd.org que unha bibliotecaria dun colexio de Brooklyn (Nova York) instou aos alumnos a realizar unha investigación na web sobre o descubrimento de América e a figura de Colón. Insistiu moito en que non copiasen a información; debían lela e avaliala. A noticia di que só unha nena de once anos se decatou da rareza de que Colón intercambiase cos nativos, en sinal de harmonía e concordia, o seu móbil e o seu ordenador. Os comentarios á noticia céntranse na falta de alfabetización dixital e na ausencia de competencia crítica nos lectores. Non queda claro se o móbil aparecía na información da web ou foi engadida por algún dos alumnos como aportación persoal á investigación. En calquera caso, coido que, á parte do analfabetismo dixital, a noticia dá fe da importancia crecente do móbil na vida da xente nova. Os profesores coñecen ben a dificultade de apartar aos alumnos dese aparatiño. Os rapaces non apagan os móbiles nas clases, póñenos en silencio e envían e responden ás mensaxes continuamente. Igual que as mulleres de antes facían calceta sen ollar para as agullas, os rapaces manexan o móbil ollando para o encerado. Se llelo requisan, sénteno como unha mutilación. Os adolescentes non conciben un mundo sen móbiles nin ordenadores, por iso tanto o que colgou a información sobre o móbil de Colón como os que a deron por certa son representativos desta nova situación. Substituíron os abelorios e axóuxeres que Colón intercambiaba por pezas de ouro polos dous obxectos que eles máis estiman: o ordenador e o móbil. Son ignorantes, pero boa xente.

«Mancontros» pequenos

Paréceme moi acertado o apelativo que lle puxeron en Galicia aos adictos ao móbil, porque, aínda que se utilizan para resolver asuntos de traballo, son moitas as chamadas feitas só para dicir «m’ancontro aquí…» e compartir con outro ser a nosa situación.

Unha vez lin unha noticia dun velliño que vivía nun asilo, non tiña nin familia nin amigos e pediulles aos Reis Magos un móbil. Deume moita pena porque entendín que estaba pedindo un talismán que lle proporcionase compañía. Estes días falouse nos xornais de dous nenos de 12 e 13 anos que están a recibir tratamento psicolóxico para superar a adicción ao Messenger e ao móbil.

Pode que a causa que os levou a engancharse sexa a mesma do velliño: a necesidade de sentirse acompañados. Pero o carácter de substitutivo da familia, aínda que pode ser o factor de partida, non é o que xenera máis dependencia nos rapaces. A adición procede principalmente da satisfacción inmediata dos desexos que as novas tecnoloxías proporcionan. A inmediatez da resposta convértese nunha necesidade.

A noticia é preocupante porque non son un caso illado. Segundo comentan mestres e profesores, os nenos e adolescentes son incapaces de desprenderse do móbil. Ao máis que acceden é a deixalo en silencio.

A duración do tratamento para liberalos desa adición é de polo menos dous anos. A terapia consiste en axudarlles a afrontar sen anguria a demora, a frustración e a soedade que inevitablemente padecerán nas súas vidas. Que é tanto como dicir axudarlles a ser persoas adultas. Visto así, dous anos non é moito tempo. Algúns levamos toda a vida intentándoo sen demasiado éxito.