¿Que dixo realmente Rajoy?

Nunha entrevista que recentemente lle facían a Mariano Rajoy, na que por certo se notaba en exceso a animadversión cara ao entrevistado, preguntáronlle pola lei que permite o matrimonio homosexual. A resposta foi: «Mi discrepancia está en el asunto del nombre de matrimonio», e un pouco despois insiste: «Escucharé al Constitucional y a la gente, pero no me gusta lo del matrimonio, y creo que no es constitucional». Finalmente asegura que non se compromete a manter a lei tal como está.

Eu interpreto que, como moitos católicos, non acepta nin se compromete a manter que se chame matrimonio a unión homosexual. O cal supón, sen dúbida, que é partidario da discriminación nominal entre unións homo e heterosexuais. Pero, ao meu modesto entender, non significa que estea en contra de tales unións nin considere a posibilidade de prohibilas, ou, aínda peor, como algúns temen e poñen por escrito, de declarar ilegais as xa existentes, caso que nos remitiría ao final de Guerra Civil e á anulación dos matrimonios civís republicanos.

Dadas as posibilidades de que Rajoy sexa o próximo presidente da nación, sería moi conveniente que aclarara o que quixo dicir exactamente: se se trata só dun asunto de nome, ou se, malia o que diga o Constitucional, non se compromete a defender a unión entre homosexuais, cos mesmos deberes e dereitos legais do matrimonio heterosexual; opción esta última que me parece moi grave, pero que, con franqueza opino que non foi o que dixo.

Coido que os votantes merecen unha aclaración.

Dereito a calar

Con motivo do Día do Orgullo Gai, dende a Federación Española de Lesbianas, Gais, Transexuais e Bisexuais piden ás mulleres lesbianas «de relevancia pública» que saian do armario para axudar dese modo a defender vos dereitos do colectivo.

A petición é comprensible, dada a marxinación que esas persoas sufriron ao longo de séculos, pero tratarse dun asunto tan íntimo que penso que non débese forzar a ninguén a facer pública esa faceta dá súa personalidade.

Vivimos nunha sociedade que perdeu moitas regras de urbanidade, pero aínda considerarse unha falta de respecto e signo de mala educación ou de mal gusto preguntarlle a alguén, por exemplo, crese en Deus, ou ou que gaña, ou ou que lle pagan por unha novela, e ata a quen vai botar nunhas eleccións. As mulleres non se lles pregunta pola súa idade. E tampouco pregúntase pola orientación sexual. Pero esa petición aos interesados para que se definan paréceme unha maneira de forzar a súa liberdade e ou seu dereito a calar.

Entre vos poetas dá Xeración do 27 houbo varios homosexuais, pero só Luis Cernuda se manifestou como tal na súa poesía, escribindo poemas de amor a outro home. Desafiou e afrontou con enorme valor a represión e atáquesvos do seu tempo, pero deixou tamén escritos uns versos nos que nos mostra a súa dúbida sobre se non debería ter calado: «Pero ás veces aínda dúbidas se a verdade da alma / non debese gardala a alma a soas, /contemplala en silencio e así nutrir a vida / cun tesouro intacto que non profana o mundo». Coido que debemos respectar ese temor á profanación dous seus sentimentos que aínda hoxe pode levar a lesbianas e gais a manterse non armario.

Homosexuais excluidos

Nun documento referido á ordenación de sacerdotes o Papa actual non só ratifica a doctrina secular da Igrexa sobre a homosexualidade senón que a fai ainda máis intransixente e discriminatoria.

A consideración de pecado grave para os actos homosexuais é unha cuestión de tradición, non de fé, e , dada a postura progresista do teólogo Ratzinguer no Concilio Vaticano II, algúns católicos tiñan a esperanza de que algo daquela actitude asomase no papa Benedicto XVI . Parece que non é así.

O documento foi dado a conocer pola axencia católica Adista . Na súa páxina de Internet resúmese así o contido : “Se un candidato pratica l’omosessualità o presenta tendenze omosessuali profondamente radicate, il suo direttore spirituale, così come il suo confessore, hanno il dovere di dissuaderlo, in coscienza, dal procedere verso l’Ordinazione”.

O documento de tres páxinas, con moitas notas para apoiar as afirmacions, reivindica o dereito da Igrexa a elexir ós que desexan ingresar no seminario. O sacerdocio non é un dereito dos cidadáns senon da Igrexa, que escolle, e que non está disposta a permitir a entrada a ningunha persona con tendencias homosexuais.
A pregunta que a un se lle ocorre de inmediato é : ¿por qué excluir por tendenciais sexuais, cando a función á que optan supón a represión de todo acto sexual ? O que quere entrar nun seminario sabe que debe ser casto ¿ qué importancia ten que o seu obxeto de desexo sexa homo ou heterosexual?

¿Significa que á Igrexa lle parecen máis disculpables casos como o recentemente ocurrido en España do sacerdote que abusou durante dez anos dunha nena que os dos abusos  aos nenos ? ¿Quere dicir que está disposta a correr os riscos que implica un cura non casto heterosexual , pero non os dun cura non casto homosexual ?

San Pablo dixo ( I Cor, 13 )  que a caridade é a primeira entre todas as virtudes.

A exclusión dos homosexuais do sacerdocio coido que é unha decisión contraria á xusticia, á caridade e á razón.