Moita xente pensa que espectáculos colectivos como o futbol , ou as corridas de touros son instrumentos de enaxenación de masas utilizados polo poder para distraer á xente dos problemas que padece , e serven ó mesmo tempo para liberar os instintos de agresividade reprimidos . Como exemplo sempre se pon a Manolete, que era un ídolo popular, e o Real Madrid pentacampeón de Europa durante a dictadura franquista .
A min paréceme que eso puido ser certo naquela época , pero hoxe non se pode interpretar de igual maneira . Sei que a moitos lles vai parecer unha herexía , pero a min o ambiente de ledicia colectiva que se percibe en ocasións como a do mundial de futbol recórdame un poema emblemático de Vicente Aleixandre, “En la plaza”. Pertence á súa segunda época , cando decía que poesía é comunicación e ten un pequeño argumento que se pode contar .
Fala Alexandre de que é o fermoso e vivificador sentirse levado, conducido , mezclado, rumorosamente arrastrado baixo o sol entre todos os máis . Dí que non é bon ficar na orela como un molusco amarrado a unha pena , que hai que conseguir a ledicia de fluir e perderse nos outros . E pon o exemplo de alguen que está nun piso, só, intentando buscarse a si mesmo na soedade . E non é así como hai que buscarse , o camiño está na multitud que pasa baixo as suas fiestras coma un gran río rumoroso que cobre a terra enteira . Aquel home solitario baixa e comeza a entrar na multitude , despacio ó comezo , como o bañista que ten medo a auga e vai probando pouco a pouco , ata que abre os dous brazos e se entrega por completo e ali ” fuerte se reconoce y crece y salta y confía “.
Pois verán , un día eu participei sen pretendelo desa ledicia colectiva no lugar máis inesperado : nunha clínica de rehabilitación onde por circunstancias que non son do caso me atopaba a esa hora . Alí tiñan posta a radio e todo o mundo entre poleas e pesas e aparatos electromagnéticos de todo tipo participaba dos avatares do partido . E alí , como o corazón solitario do poema de Aleixandre, xuntei a miña ledicia coa ledicia dos outros e recoñecinme nunha xente coa que nunca pensei que podería recoñecerme . E ten razón Aleixandre : é bo i é fermoso.
