Porteadoras de vida

Na última reunión do G-8, que tivo lugar na cidade italiana de L’Aquila, dedicouse especial atención ao problema da fame no mundo e decidiron ampliar de quince a vinte mil millóns de dólares a axuda para a seguridade alimentaria dos países pobres. Trátase de incrementar a inversión en agricultura e falaron de que unha parte deses cartos estaría dedicada a facilitar o acceso a auga potable e de rego.

Non se referiron de forma explícita ás mulleres, pero hai que supoñer que esa axuda beneficiará tamén a un colectivo que sofre de forma especial a escaseza de ese elemento que os países ricos dilapidan.

En moitas comunidades son as nenas e as mulleres novas as que se encargan da provisión de auga. Impresionan e avergoñan as reportaxes nas que se ve a nenas e mulleres que agardan pacientemente a súa quenda, cargan con enormes cántaras e fan un longo camiño a pe ata a súa aldea. Alí descargan, volven á fonte e recomezan unha vez e outra o mesmo labor ao longo de todo o día.

É un paradoxo cruel que ese traballo, fundamental na comunidade á que pertencen, sexa para elas unha condena a perpetuidade á condición infrahumana de animais de carga: seres sen instrución e sen ningunha posibilidade de saír de tal situación.

Sería desexable que a axuda do G-8 fixera unha mención a estas mulleres, á necesidade de dignificar a súa condición, e lles ofrecese as oportunidades que, como seres racionais, merecen estas porteadoras de auga, estas sacrificadas e indefensas porteadoras de vida.