Nai de fillos

Unha muller nova retira a denuncia por agresións continuadas contra o seu marido. A xuíza sente unha vez máis a frustración de deixar sen castigo un delito que volverá con seguridade a repetirse. Polos xulgados móvese unha xornalista facendo preguntas. A vítima dos malos tratos non quere falar, pero o fai súa nai, unha muller aínda nova, hispanoamericana. Di que tamén ten fillos varóns e que non quere velos na situación dos condenados por maltrato. E conclúe: «Convencín á miña filla para que retirase a denuncia». Falaba con seguridade, sen sentir vergonza da súa actitude, convencida de estar a facer o que debía.

Falo do asunto coa miña amiga xuíza. Dime que non é un caso illado nin raro. Coido que detrás desa actitude hai unha longa tradición de resignación das mulleres ante o sufrimento. Cando algunha pretendía separarse dun mal marido, a Igrexa, a través da voz dos confesores, procuraba e conseguía case sempre convencer á muller de que non rompese o matrimonio. Esa era tamén a actitude de moitas familias: unha filla separada era unha desgraza máis grande que unha filla infeliz e ata maltratada.

A sociedade apoiaba estas actitudes gabando á muller que levaba en silencio a súa desgraza e ollando con desconfianza non xa á que denunciaba, que iso era cousa impensable, senón á que quería poñer remedio á súa tortura mediante a separación que as leis civís e eclesiásticas permitían en teoría, pero que raramente se levaba a cabo. Eu cría que isto era xa historia pasada, pero parece que non; que é aínda -¿ata cando?-un triste e interminable presente.